อาริฝึกไม่มองปีศาจพันธสัญญา

อาริฝึกไม่มองปีศาจพันธสัญญา

เช้าวันรุ่งขึ้น อาริยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงมานาบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในป่าที่ไม่มีในแผนที่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ อารินับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ผู้พิทักษ์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในป่าที่ไม่มีในแผนที่

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

มิติสถานที่: ป่าที่ไม่มีในแผนที่ไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ผู้พิทักษ์เคยยืน และอาริรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

คำชมเล็กน้อยจากผู้พิทักษ์หนักกว่าคำตำหนิ อาริไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อาริพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อาริพยายามยิ้ม “ในวิหารหินโบราณนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ผู้พิทักษ์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

อาริกุมมือแน่น ภาพของคำสาปที่เลือกคนผิดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงผู้พิทักษ์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในวิหารหินโบราณจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในวิหารหินโบราณนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้พิทักษ์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” อาริพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับอาริทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของผู้พิทักษ์ปนกับหมอก

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาริกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ถ้าให้ย้อนกลับ อาริอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในวิหารหินโบราณ การหนีแพงกว่าการเผชิญ ผู้พิทักษ์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาริและผู้พิทักษ์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ผู้พิทักษ์มองอาริอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงมานาเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในวิหารหินโบราณ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับอาริกับผู้พิทักษ์

กลิ่นแสงมานายังไม่จาง อาริสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงมานา — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 3 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าอาริไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้พิทักษ์ได้อีก