ประตูร้านสะดวกซื้อตีสองที่เปิดผิดจังหวะ

ประตูร้านสะดวกซื้อตีสองที่เปิดผิดจังหวะ

เงาของกัปตันทีมเลื่อนผ่านพื้น ทำให้พีทนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นฝนกระทบกระจก พีทยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากกัปตันทีม คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างกัปตันทีมดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พีทเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงเมโทรโนมชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพีทบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องโต๊ะข้างหน้าต่างย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“พีท… ทำไมถึงเงียบ?” กัปตันทีมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงเมโทรโนม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในคาเฟ่ใต้หอสมุด ทำให้พีทรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พีทพยายามยิ้ม “ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพีทที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่กัปตันทีมขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” กัปตันทีมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พีทไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พีทเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักกัปตันทีมออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” กัปตันทีมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พีทก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พีทรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ระยะห่างที่เลือกเองจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

กัปตันทีมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพีทได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกคาเฟ่ใต้หอสมุด ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพีทกับกัปตันทีม

กลิ่นเสียงเมโทรโนมยังไม่จาง พีทสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ใต้หอสมุดตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 1 — ประตูร้านสะดวกซื้อตีสองที่เปิดผิดจังหวะ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่