แสงไฟหอพักบนโต๊ะทำงาน

แสงไฟหอพักบนโต๊ะทำงาน

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพีท

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นซักผ้า พีทยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากกัปตันทีม คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างกัปตันทีมดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พีทเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแอร์ชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับกัปตันทีมไม่ได้อีกต่อไป พีทลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“พีท… ทำไมถึงเงียบ?” กัปตันทีมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงแอร์ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

กัปตันทีมไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้พีทลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นซักผ้า

“ฉันไม่ได้หนี” พีทตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในร้านสะดวกซื้อตีสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพีทที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่กัปตันทีมขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พีทกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พีทไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พีทเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักกัปตันทีมออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” กัปตันทีมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้กัปตันทีมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพีทไว้กับคำถามเรื่องระยะห่างที่เลือกเองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของกัปตันทีมปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง พีทสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากร้านสะดวกซื้อตีสองตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นซักผ้า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 2 — ปมของระยะห่างที่เลือกเองยังคุกรุ่น และกัปตันทีมจะกลับมาในจังหวะที่พีทคาดไม่ถึง