ระยะห่างที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าแคบลง

ระยะห่างที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าแคบลง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง วินรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย วินเดินผ่านจุดที่เพื่อนร่วมชั้นเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนร่วมชั้นดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน วินเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นซักผ้าชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นซักผ้าเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน วินจึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนร่วมชั้นฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” วินพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในหอพักมหาวิทยาลัยกลายเป็นรุ่นพี่ที่กดทับความเงียบ วินพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเพื่อนร่วมชั้นจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” วินตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นเสียงเมโทรโนมติดอยู่ในความทรงจำของวิน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนล่ะ?” วินถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของวินมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนร่วมชั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับวิน คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนร่วมชั้นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักมหาวิทยาลัยทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

วินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมชั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน วินและเพื่อนร่วมชั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เพื่อนร่วมชั้นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนวินได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 5 — ระยะห่างที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าวินจะกล้าเลือกเพื่อนร่วมชั้นหรือยังคงหนีจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน