จุดเริ่มของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

จุดเริ่มของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

อากาศที่ห้องซ้อมดนตรีเย็นกว่าที่วินจำได้ กลิ่นฝนกระทบกระจกลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่ตั้นจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนกระทบกระจกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน วินจึงพูดสั้นลง ขณะที่ตั้นฟังมากขึ้น

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ตั้นยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของตั้นทาบยาวบนพื้น วินจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องซ้อมดนตรีอีก

“วิน… ทำไมถึงเงียบ?” ตั้นถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับฝนกระทบกระจก “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในสนามซ้อมหลังคณะ ทำให้วินรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” วินพยายามยิ้ม “ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

วินกุมมือแน่น ภาพของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงตั้น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องซ้อมดนตรีจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับวินทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของตั้นปนกับสัญญาเงียบ

“ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ตั้นหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ วินอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องซ้อมดนตรี การหนีแพงกว่าการเผชิญ ตั้นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” วินพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งวินและตั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน ตั้นมองวินอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกสนามซ้อมหลังคณะ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องซ้อมดนตรี เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับวินกับตั้น

กลิ่นฝนกระทบกระจกยังไม่จาง วินสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าวินไม่อาจทำเป็นไม่เห็นตั้นได้อีก