จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าที่ไม่มีในแผนที่

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าที่ไม่มีในแผนที่

แผนที่เคยชัดในหัวของเลย์เริ่มเบลอเมื่อเห็นจอมเวทอีกครั้ง บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติความขัดแย้ง: บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเลย์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้จอมเวท

เงาของจอมเวทเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เลย์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจอมเวททาบยาวบนพื้น เลย์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่เมืองลอยฟ้าอีก

“ฉันกลัว” เลย์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เลย์อาจเสียจอมเวทไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” จอมเวทกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบChosen Wrongที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เลย์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในเมืองลอยฟ้ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเลย์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จอมเวทขยับเข้ามา

“ในเมืองลอยฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จอมเวทหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่เลย์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจอมเวทออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เลย์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเลย์และจอมเวทไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — กลิ่นแสงมานาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน จอมเวทมองเลย์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงปีกมังกรเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในเมืองลอยฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของจอมเวทดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เลย์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เลย์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เลย์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องราชินีโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 18 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเลย์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจอมเวทได้อีก