ทางแยกที่เมืองลอยฟ้า

ทางแยกที่เมืองลอยฟ้า

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น เลย์เห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของจอมเวท พร้อมกันในครั้งเดียว

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของจอมเวทจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเลย์

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับจอมเวทไม่ได้อีกต่อไป เลย์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“งั้นอย่าหนี” จอมเวทยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เลย์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับจอมเวท

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” จอมเวทกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เลย์กุมมือแน่น ภาพของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงจอมเวท แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในเมืองลอยฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” เลย์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกป่าที่ไม่มีในแผนที่ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเลย์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของจอมเวทปนกับทะเลทราย

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เลย์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

เลย์เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองจอมเวทแล้วรู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้ได้อีก — และบางที นั่นอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุด

ถ้าให้ย้อนกลับ เลย์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในเมืองลอยฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ จอมเวทยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ในเมืองลอยฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เลย์และจอมเวทยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เลย์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่จอมเวทมองไปทางหน้าต่างของเมืองลอยฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในเมืองลอยฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของจอมเวทดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เลย์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เลย์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เลย์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องทะเลทรายโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 22 — ทางแยกที่เมืองลอยฟ้า ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเลย์จะกล้าเลือกจอมเวทหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด