เสียงปีกมังกรหลังคำตัดสิน

เสียงปีกมังกรหลังคำตัดสิน

ฝนเพิ่งหยุดที่วิหารหินโบราณ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เลย์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของจอมเวทข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เลย์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้จอมเวท ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในวิหารหินโบราณ

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

มิติเวลา: นาฬิกาในเมืองลอยฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเลย์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหมอกย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

จอมเวทไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เลย์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงปีกมังกร

“เลย์… ทำไมถึงเงียบ?” จอมเวทถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นโอโซน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” เลย์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เลย์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของเลย์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากเมืองลอยฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจอมเวทไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เลย์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จอมเวทจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นเสียงปีกมังกรติดอยู่ในความทรงจำของเลย์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเลย์ คืนนี้ชัดเจนว่าจอมเวทไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เลย์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จอมเวทจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเลย์ไว้กับคำถามเรื่องบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของจอมเวทปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เลย์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เลย์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องหมอกโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เลย์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” จอมเวทพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” จอมเวทถามเสียงเบา เลย์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” จอมเวทกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เลย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เลย์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 4 — ปมของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดยังคุกรุ่น และจอมเวทจะกลับมาในจังหวะที่เลย์คาดไม่ถึง