ใกล้เข้ามาของพายุที่ตัดทางหนี

ใกล้เข้ามาของพายุที่ตัดทางหนี

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เนมมองนักโบราณคดีในป่าดิบชื้น แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นดินเปียกทำให้ลมหายใจสั้นลง

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เนมอาจเสียนักโบราณคดีไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของนักโบราณคดีจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเนม

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับนักโบราณคดีไม่ได้อีกต่อไป เนมลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ฉันกลัว” เนมสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เนมลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับนักโบราณคดี

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” นักโบราณคดีกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เนมกุมมือแน่น ภาพของพายุที่ตัดทางหนีวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงนักโบราณคดี แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าดิบชื้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วพายุที่ตัดทางหนีล่ะ?” เนมถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกป่าดิบชื้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเนมทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของนักโบราณคดีปนกับในป่า

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เนมพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักโบราณคดีจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ เนมอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าดิบชื้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ นักโบราณคดียืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับนักโบราณคดีแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ในป่าดิบชื้น แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เนมและนักโบราณคดียังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เนมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่นักโบราณคดีมองไปทางหน้าต่างของป่าดิบชื้น ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในป่าดิบชื้นเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เนมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เนมจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เนมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องในป่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เนมเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” นักโบราณคดีพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” นักโบราณคดีถามเสียงเบา เนมตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 8 — ใกล้เข้ามาของพายุที่ตัดทางหนี ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเนมจะกล้าเลือกนักโบราณคดีหรือยังคงหนีจากพายุที่ตัดทางหนี