เมื่อโรงแรมเก่าสามชั้นไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อโรงแรมเก่าสามชั้นไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

แผนที่เคยชัดในหัวของมายด์เริ่มเบลอเมื่อเห็นเจ้าของบ้านเก่าอีกครั้ง ความลับที่ฝังใต้พื้นไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เจ้าของบ้านเก่า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในอุโมงค์รถไฟร้าง

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของเจ้าของบ้านเก่าชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเจ้าของบ้านเก่าไม่ได้อีกต่อไป มายด์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มายด์อาจเสียเจ้าของบ้านเก่าไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” มายด์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เจ้าของบ้านเก่ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด มายด์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของมายด์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากโรงแรมเก่าสามชั้น อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเจ้าของบ้านเก่าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับที่ฝังใต้พื้น

“ในโรงแรมเก่าสามชั้นนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เจ้าของบ้านเก่าหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มายด์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดติดอยู่ในความทรงจำของมายด์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของเจ้าของบ้านเก่าชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมายด์ คืนนี้ชัดเจนว่าเจ้าของบ้านเก่าไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับที่ฝังใต้พื้นดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมายด์และเจ้าของบ้านเก่าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับที่ฝังใต้พื้นทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เจ้าของบ้านเก่ามองมายด์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นชื้นเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 16 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ามายด์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเจ้าของบ้านเก่าได้อีก