คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเจ้าของบ้านเก่าจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมายด์

เช้าวันรุ่งขึ้น มายด์ยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในโรงแรมเก่าสามชั้น

เก้าอี้ว่างข้างเจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มายด์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มายด์จึงพูดสั้นลง ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” มายด์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในโรงแรมเก่าสามชั้นกลายเป็นไฟดับที่กดทับความเงียบ มายด์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเจ้าของบ้านเก่าจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” มายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

นอกโรงแรมเก่าสามชั้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าของบ้านเก่าปนกับไฟดับ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มายด์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

มายด์กุมมือแน่น ภาพของความลับที่ฝังใต้พื้นวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าของบ้านเก่า แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงแรมเก่าสามชั้นจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงแรมเก่าสามชั้น การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าของบ้านเก่ายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าของบ้านเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าของบ้านเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมายด์ไว้กับคำถามเรื่องความลับที่ฝังใต้พื้นที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเจ้าของบ้านเก่าปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าของบ้านเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับที่ฝังใต้พื้นตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มายด์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มายด์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความลับที่ฝังใต้พื้นจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 6 — ปมของความลับที่ฝังใต้พื้นยังคุกรุ่น และเจ้าของบ้านเก่าจะกลับมาในจังหวะที่มายด์คาดไม่ถึง