ปริมกับคำถามเงียบ

ปริมกับคำถามเงียบ

ประตูหอพักหญิงเปิดออกก่อนที่เบลล์จะพร้อม ฟ้ายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความกลัวที่จะถูกมองเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เบลล์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ฟ้า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในหอพักหญิง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เบลล์จึงพูดสั้นลง ขณะที่ฟ้าฟังมากขึ้น

ความกลัวที่จะถูกมองไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ฟ้าพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเบลล์ออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ฟ้าก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

เงาของฟ้าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เบลล์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เบลล์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในคาเฟ่เก่าในซอยนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ฟ้าหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เบลล์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเบลล์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เบลล์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และฟ้าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ฟ้ามองเบลล์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในคาเฟ่เก่าในซอยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของฟ้าดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เบลล์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เบลล์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เบลล์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเธอคนนั้นโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 15 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเบลล์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นฟ้าได้อีก