ทางกลับที่แน็กเลี่ยง

ทางกลับที่แน็กเลี่ยง

อากาศที่ดาดฟ้าโรงเรียนเย็นกว่าที่แน็กจำได้ กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่หมวยจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

หมวยไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แน็กลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงกริ่งโรงเรียน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของหมวยจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของแน็ก

มิติร่างกาย: มือของแน็กสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในดาดฟ้าโรงเรียน ระยะห่างกับหมวยเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“แน็ก… ทำไมถึงเงียบ?” หมวยถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงกริ่งโรงเรียน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ แน็กลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับหมวย

“ฉันไม่ได้หนี” แน็กตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

แน็กกุมมือแน่น ภาพของคำโกหกเพื่อปกป้องวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงหมวย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในดาดฟ้าโรงเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคำโกหกเพื่อปกป้องล่ะ?” แน็กถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแน็กทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของหมวยปนกับทางเดินร้าง

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” หมวยตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้หมวยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ แน็กอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในดาดฟ้าโรงเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ หมวยยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

ในดาดฟ้าโรงเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แน็กและหมวยยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แน็กได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่หมวยมองไปทางหน้าต่างของดาดฟ้าโรงเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 3 — ทางกลับที่แน็กเลี่ยง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแน็กจะกล้าเลือกหมวยหรือยังคงหนีจากคำโกหกเพื่อปกป้อง