เงาของคำโกหกเพื่อปกป้องในชีวิตประจำวัน

เงาของคำโกหกเพื่อปกป้องในชีวิตประจำวัน

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่หมวยยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น แน็กยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินหลังฝนบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องสมุดหลังเลิกเรียน

เก้าอี้ว่างข้างหมวยดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แน็กเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน แน็กจึงพูดสั้นลง ขณะที่หมวยฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แน็กพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากหมวยหนักกว่าคำตำหนิ แน็กไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” แน็กพยายามยิ้ม “ในดาดฟ้าโรงเรียนนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแน็กทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของหมวยปนกับม้านั่งใต้ต้นไม้

“ในดาดฟ้าโรงเรียนนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” หมวยหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แน็กกุมมือแน่น ภาพของคำโกหกเพื่อปกป้องวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงหมวย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในดาดฟ้าโรงเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ แน็กอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในดาดฟ้าโรงเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ หมวยยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” หมวยตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับหมวย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและหมวยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำโกหกเพื่อปกป้องทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน หมวยมองแน็กอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในดาดฟ้าโรงเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแน็กกับหมวย

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนยังไม่จาง แน็กสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแน็กไม่อาจทำเป็นไม่เห็นหมวยได้อีก