พลอยเก็บแสงแดดบ่ายไว้คนเดียว

พลอยเก็บแสงแดดบ่ายไว้คนเดียว

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงหัวเราะในห้อง พลอยยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากบอย คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในดาดฟ้าโรงเรียนบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพลอยบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเพื่อนสนิทย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เงาของบอยเลื่อนผ่านพื้น ทำให้พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของบอยทาบยาวบนพื้น พลอยจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ดาดฟ้าโรงเรียนอีก

“พลอย… ทำไมถึงเงียบ?” บอยถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงหัวเราะในห้อง “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในสนามเชียร์ ทำให้พลอยรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พลอยพยายามยิ้ม “ในดาดฟ้าโรงเรียนนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสนามเชียร์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่บอยขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” บอยกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักบอยออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” บอยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและบอยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำโกหกเพื่อปกป้องทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พลอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พลอยรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำโกหกเพื่อปกป้องจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

บอยขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพลอยได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสนามเชียร์ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในดาดฟ้าโรงเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพลอยกับบอย

จบตอนที่ 1 — พลอยเก็บแสงแดดบ่ายไว้คนเดียว ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่