ก่อนพายุจะสงบที่ดาดฟ้าโรงเรียน

ก่อนพายุจะสงบที่ดาดฟ้าโรงเรียน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงหัวเราะในห้องกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พลอยยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น พลอยเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของบอย พร้อมกันในครั้งเดียว

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“งั้นอย่าหนี” บอยยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

มิติร่างกาย: มือของพลอยสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในดาดฟ้าโรงเรียน ระยะห่างกับบอยเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” บอยกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

เงาของบอยเลื่อนผ่านพื้น ทำให้พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในห้องสมุดหลังเลิกเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่บอยขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” บอยกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” บอยชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักบอยออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในดาดฟ้าโรงเรียน คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง พลอยเลือกยื่นมือไปหาบอย แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังไม่จบ

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พลอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที พลอยมองบอยแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ห้องชมรมเหมือนเคย

บอยขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพลอยได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในดาดฟ้าโรงเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพลอยกับบอย

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องยังไม่จาง พลอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 10 — ก่อนพายุจะสงบที่ดาดฟ้าโรงเรียน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่