เมื่อเฟิร์นไม่ใช่คนเดิม

เมื่อเฟิร์นไม่ใช่คนเดิม

ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียน แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เก้ายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของบอยข้ามมาจากอีกฟาก

มิติร่างกาย: มือของเก้าสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ระยะห่างกับบอยเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เก้ารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของบอยทาบยาวบนพื้น เก้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“เก้า… ทำไมถึงเงียบ?” บอยถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงแดดบ่าย “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

บอยไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เก้าลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงหัวเราะในห้อง

“ฉันไม่ได้หนี” เก้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของบอยชัดเกินไป

ในอกของเก้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งบอยไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องติดอยู่ในความทรงจำของเก้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เก้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเก้า คืนนี้ชัดเจนว่าบอยไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่บอยจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้บอยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของบอยชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเก้าไว้กับคำถามเรื่องคนที่สามที่รู้ความลับที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของบอยปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เก้าจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 2 — ปมของคนที่สามที่รู้ความลับยังคุกรุ่น และบอยจะกลับมาในจังหวะที่เก้าคาดไม่ถึง