เมื่อสำนักเริ่มมีราคา

เมื่อสำนักเริ่มมีราคา

ประตูถ้ำดาบโบราณเปิดออกก่อนที่เซวียนจะพร้อม ศิษย์พี่ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำสาบานที่ห้ามรักเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เซวียนนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ศิษย์พี่ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในถ้ำดาบโบราณ

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินป่าเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เซวียนจึงพูดสั้นลง ขณะที่ศิษย์พี่ฟังมากขึ้น

คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ศิษย์พี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเซวียนออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ศิษย์พี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเรา”

เงาของศิษย์พี่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เซวียนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบRevenge Pathที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เซวียนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” ศิษย์พี่กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” ศิษย์พี่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในถ้ำดาบโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเซวียนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ศิษย์พี่ขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่เซวียนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักศิษย์พี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเซวียนและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เซวียนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เซวียนรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำสาบานที่ห้ามรักจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ศิษย์พี่ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเซวียนได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 16 — เมื่อสำนักเริ่มมีราคา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่