คำขอโทษที่มาช้า

คำขอโทษที่มาช้า

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของศิษย์พี่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเซวียน

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น เซวียนเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของศิษย์พี่ พร้อมกันในครั้งเดียว

เก้าอี้ว่างข้างศิษย์พี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เซวียนเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงดาบกระทบชัดขึ้น

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเซวียนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องยุทธจักรย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นอย่าหนี” ศิษย์พี่ยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ศิษย์พี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

นอกสำนักบนเขา โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเซวียนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศิษย์พี่ปนกับยุทธจักร

“แล้วคำสาบานที่ห้ามรักล่ะ?” เซวียนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

เซวียนกุมมือแน่น ภาพของคำสาบานที่ห้ามรักวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศิษย์พี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในตลาดนัดยุทธจักรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เซวียนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในตลาดนัดยุทธจักร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศิษย์พี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เซวียนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

เซวียนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองศิษย์พี่แล้วรู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นคนเดิมก่อนหน้านี้ได้อีก — และบางที นั่นอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุด

ในตลาดนัดยุทธจักร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เซวียนและศิษย์พี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เซวียนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ศิษย์พี่มองไปทางหน้าต่างของตลาดนัดยุทธจักร ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เซวียนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 22 — คำขอโทษที่มาช้า ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเซวียนจะกล้าเลือกศิษย์พี่หรือยังคงหนีจากคำสาบานที่ห้ามรัก