ฝนในคนที่จากไป

ฝนในคนที่จากไป

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นหนังสือเก่า อรยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากภูผา คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติความขัดแย้ง: การจากลาโดยไม่บอกลาไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของอร แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ภูผา

เงาของภูผาเลื่อนผ่านพื้น ทำให้อรนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของภูผาทาบยาวบนพื้น อรจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คอนโดย่านอารีย์อีก

“อร… ทำไมถึงเงียบ?” ภูผาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงโคมสีอุ่น “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในออฟฟิศสาทร ทำให้อรรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” อรพยายามยิ้ม “ในคอนโดย่านอารีย์นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อรไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในออฟฟิศสาทรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอรที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ภูผาขยับเข้ามา

“ในคอนโดย่านอารีย์นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ภูผาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่อรเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักภูผาออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” อรพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอรและภูผาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการจากลาโดยไม่บอกลาทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน ภูผามองอรอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงโคมสีอุ่นเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในคอนโดย่านอารีย์เปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของภูผาดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา อรกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก อรนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องความทรงจำโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

อรเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ภูผาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ภูผาถามเสียงเบา อรตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 1 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าอรไม่อาจทำเป็นไม่เห็นภูผาได้อีก