สิ่งที่ยังไม่จบที่คอนโดย่านอารีย์

สิ่งที่ยังไม่จบที่คอนโดย่านอารีย์

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงฝนเบาๆกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่อรยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่สถานีรถไฟฟ้าตอนดึก แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน อรยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของภูผาข้ามมาจากอีกฟาก

ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สถานีรถไฟฟ้าตอนดึกทำให้ใบหน้าของภูผาชัดเกินไป

“อร… ทำไมถึงเงียบ?” ภูผาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงรถไฟ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับภูผาไม่ได้อีกต่อไป อรลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ฉันไม่ได้หนี” อรตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ภูผาไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้อรลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับฝนเบาๆ

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง อรรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และการจากลาโดยไม่บอกลาจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นฝนเบาๆติดอยู่ในความทรงจำของอร แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของอรมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคอนโดย่านอารีย์ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งภูผาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าการจากลาโดยไม่บอกลา

“แล้วการจากลาโดยไม่บอกลาล่ะ?” อรถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ภูผาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับอร คืนนี้ชัดเจนว่าภูผาไม่ได้มาแบบสุ่ม — การจากลาโดยไม่บอกลาดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่สถานีรถไฟฟ้าตอนดึกทำให้ใบหน้าของภูผาชัดเกินไป

อรยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ภูผาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในคอนโดย่านอารีย์ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน อรและภูผายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ภูผาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอรได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคอนโดย่านอารีย์ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับอรกับภูผา

กลิ่นเสียงรถไฟยังไม่จาง อรสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การจากลาโดยไม่บอกลาจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนเบาๆ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สถานีรถไฟฟ้าตอนดึก แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ อรได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ภูผามองไปทางหน้าต่างของคอนโดย่านอารีย์ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 2 — สิ่งที่ยังไม่จบที่คอนโดย่านอารีย์ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าอรจะกล้าเลือกภูผาหรือยังคงหนีจากการจากลาโดยไม่บอกลา