ทางตันที่คอนโดย่านอารีย์

ทางตันที่คอนโดย่านอารีย์

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงไฟนีออนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่อรยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูคาเฟ่ริมแม่น้ำเปิดออกก่อนที่อรจะพร้อม ภูผายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าการจากลาโดยไม่บอกลาเสียอีก

ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นไฟนีออนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ภูผาพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักอรออกไปจริงๆ

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับภูผาไม่ได้อีกต่อไป อรลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ภูผาก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การจากลาโดยไม่บอกลาตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างอรกับภูผากว้างขึ้นทีละนิ้ว

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของอร

คนรอบข้างในคาเฟ่ริมแม่น้ำยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอรที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ภูผาขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อรไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” อรกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ภูผาจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่อรเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักภูผาออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอรกับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคอนโดย่านอารีย์ ความสัมพันธ์ของอรกับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นไฟนีออนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

อรยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ภูผาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งอรไว้กับคำถามเรื่องการจากลาโดยไม่บอกลาที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของภูผาปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟนีออนยังไม่จาง อรสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การจากลาโดยไม่บอกลาจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นไฟนีออน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ริมแม่น้ำ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ อรได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ภูผามองไปทางหน้าต่างของคอนโดย่านอารีย์ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 8 — ปมของการจากลาโดยไม่บอกลายังคุกรุ่น และภูผาจะกลับมาในจังหวะที่อรคาดไม่ถึง