ระยะห่างที่โรงแรมเก่าสามชั้นแคบลง

ระยะห่างที่โรงแรมเก่าสามชั้นแคบลง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นชื้นกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เคนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในโรงแรมเก่าสามชั้น ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เคนเดินผ่านจุดที่ตำรวจท้องที่เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ตำรวจท้องที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นชื้นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เคนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติเวลา: นาฬิกาในโรงแรมเก่าสามชั้นบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเคนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องกระจกย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เคนพยายามยิ้ม “ในโรงแรมเก่าสามชั้นนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำชมเล็กน้อยจากตำรวจท้องที่หนักกว่าคำตำหนิ เคนไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

เงาของตำรวจท้องที่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เคนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในบ้านร้างชานเมืองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเคนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตำรวจท้องที่ขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบCold Caseที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เคนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในโรงแรมเก่าสามชั้นนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ตำรวจท้องที่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ตำรวจท้องที่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ความกลัวยังอยู่ แต่เคนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตำรวจท้องที่ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับตำรวจท้องที่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ตำรวจท้องที่ดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นชื้นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเคนและตำรวจท้องที่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำเตือนที่ไม่ทันอ่านทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ตำรวจท้องที่มองเคนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงไฟฉายสั่นเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในโรงแรมเก่าสามชั้นเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของตำรวจท้องที่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เคนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เคนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 5 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเคนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นตำรวจท้องที่ได้อีก