ระยะห่างที่สนามซ้อมหลังคณะแคบลง

ระยะห่างที่สนามซ้อมหลังคณะแคบลง

ในสนามซ้อมหลังคณะ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กอล์ฟเดินผ่านจุดที่รุ่นพี่ปีสี่เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้อีกต่อไป กอล์ฟลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกอล์ฟ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของรุ่นพี่ปีสี่ทาบยาวบนพื้น กอล์ฟจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สนามซ้อมหลังคณะอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กอล์ฟพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในคาเฟ่ใต้หอสมุดกลายเป็นคนตรงข้ามที่กดทับความเงียบ กอล์ฟพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของรุ่นพี่ปีสี่จับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” กอล์ฟตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” กอล์ฟกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักรุ่นพี่ปีสี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รุ่นพี่ปีสี่จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่ปีสี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งกอล์ฟไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของเราที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของรุ่นพี่ปีสี่ปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง กอล์ฟสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ใต้หอสมุดตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของเราจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 4 — ปมของคำนิยามของเรายังคุกรุ่น และรุ่นพี่ปีสี่จะกลับมาในจังหวะที่กอล์ฟคาดไม่ถึง