แผนสำรองของตั้น

แผนสำรองของตั้น

เงาของรุ่นพี่ปีสี่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้กอล์ฟนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ประตูคาเฟ่ใต้หอสมุดเปิดออกก่อนที่กอล์ฟจะพร้อม รุ่นพี่ปีสี่ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำนิยามของเราเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างรุ่นพี่ปีสี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน กอล์ฟเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงเมโทรโนมชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามซ้อมหลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของกอล์ฟบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเพื่อนร่วมทีมย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” รุ่นพี่ปีสี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักกอล์ฟออกไปจริงๆ

คำนิยามของเราไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” รุ่นพี่ปีสี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ขยับเข้ามา

“ในสนามซ้อมหลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” รุ่นพี่ปีสี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักรุ่นพี่ปีสี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” รุ่นพี่ปีสี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน รุ่นพี่ปีสี่มองกอล์ฟอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงเมโทรโนมเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 9 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ากอล์ฟไม่อาจทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ปีสี่ได้อีก