ใกล้เข้ามาของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

ใกล้เข้ามาของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

แผนที่เคยชัดในหัวของมิระเริ่มเบลอเมื่อเห็นปีศาจพันธสัญญาอีกครั้ง บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มิระอาจเสียปีศาจพันธสัญญาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมิระ

มิติเวลา: นาฬิกาในท่าเรือมิติบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของมิระบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องทะเลทรายย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฉันกลัว” มิระสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ มิระลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับปีศาจพันธสัญญา

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ปีศาจพันธสัญญากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

แนวเรื่องแบบHidden Doorที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มิระไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” มิระถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

คนรอบข้างในป่าที่ไม่มีในแผนที่ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมิระที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ปีศาจพันธสัญญาขยับเข้ามา

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปีศาจพันธสัญญาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปีศาจพันธสัญญาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ความกลัวยังอยู่ แต่มิระเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักปีศาจพันธสัญญาออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในท่าเรือมิติ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มิระและปีศาจพันธสัญญายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

มิระเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ปีศาจพันธสัญญาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ปีศาจพันธสัญญาถามเสียงเบา มิระตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ปีศาจพันธสัญญากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มิระเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 18 — ใกล้เข้ามาของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามิระจะกล้าเลือกปีศาจพันธสัญญาหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด