บทสนทนาเรื่องหมอก

บทสนทนาเรื่องหมอก

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง มิระรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในท่าเรือมิติ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย มิระเดินผ่านจุดที่ปีศาจพันธสัญญาเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างปีศาจพันธสัญญาดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มิระเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นโอโซนชัดขึ้น

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

มิติเวลา: นาฬิกาในท่าเรือมิติบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของมิระบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องป่าโบราณย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” มิระพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในวิหารหินโบราณกลายเป็นป่าโบราณที่กดทับความเงียบ มิระพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของปีศาจพันธสัญญาจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” มิระตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นแสงมานาติดอยู่ในความทรงจำของมิระ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มิระกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ในอกของมิระมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากท่าเรือมิติ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปีศาจพันธสัญญาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมิระ คืนนี้ชัดเจนว่าปีศาจพันธสัญญาไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” ปีศาจพันธสัญญาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปีศาจพันธสัญญาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมิระไว้กับคำถามเรื่องบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของปีศาจพันธสัญญาปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่มิระจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก มิระนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องป่าโบราณโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 5 — ปมของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดยังคุกรุ่น และปีศาจพันธสัญญาจะกลับมาในจังหวะที่มิระคาดไม่ถึง