คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมิระ

ในท่าเรือมิติ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย มิระเดินผ่านจุดที่ปีศาจพันธสัญญาเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างปีศาจพันธสัญญาดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มิระเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงปีกมังกรชัดขึ้น

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงปีกมังกรเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มิระจึงพูดสั้นลง ขณะที่ปีศาจพันธสัญญาฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” มิระพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในเมืองลอยฟ้ากลายเป็นป่าโบราณที่กดทับความเงียบ มิระพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของปีศาจพันธสัญญาจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” มิระตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในเมืองลอยฟ้ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมิระที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ปีศาจพันธสัญญาขยับเข้ามา

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” มิระถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

แนวเรื่องแบบHidden Doorที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มิระไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่มิระเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักปีศาจพันธสัญญาออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มิระพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — กลิ่นเสียงปีกมังกรดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปีศาจพันธสัญญาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในท่าเรือมิติ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มิระและปีศาจพันธสัญญายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

มิระเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ปีศาจพันธสัญญาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ปีศาจพันธสัญญาถามเสียงเบา มิระตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ปีศาจพันธสัญญากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มิระเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มิระรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 7 — คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามิระจะกล้าเลือกปีศาจพันธสัญญาหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด