ระยะห่างที่สถานีตำรวจย่านเก่าแคบลง

ระยะห่างที่สถานีตำรวจย่านเก่าแคบลง

เช้าวันรุ่งขึ้น สารวัตรนภายังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นกาแฟสำนักงานบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสถานีตำรวจย่านเก่า

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ สารวัตรนภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อัยการ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสถานีตำรวจย่านเก่า

หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นกาแฟสำนักงาน

มิติเวลา: นาฬิกาในสถานีตำรวจย่านเก่าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของสารวัตรนภาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องนักสืบย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บทสนทนาเล็กๆ ในสถานีตำรวจย่านเก่ากลายเป็นนักสืบที่กดทับความเงียบ สารวัตรนภาพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของอัยการจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” สารวัตรนภาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรนภาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของอัยการจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของสารวัตรนภา

สารวัตรนภากุมมือแน่น ภาพของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอัยการ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสถานีตำรวจย่านเก่าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนล่ะ?” สารวัตรนภาถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” อัยการตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกสถานีตำรวจย่านเก่า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรนภาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอัยการปนกับนักสืบ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นกาแฟสำนักงาน

ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรนภาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสถานีตำรวจย่านเก่า การหนีแพงกว่าการเผชิญ อัยการยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสถานีตำรวจย่านเก่า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน สารวัตรนภาและอัยการยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ สารวัตรนภาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่อัยการมองไปทางหน้าต่างของสถานีตำรวจย่านเก่า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 10 — ระยะห่างที่สถานีตำรวจย่านเก่าแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าสารวัตรนภาจะกล้าเลือกอัยการหรือยังคงหนีจากความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน