ความจริงครึ่งเดียวที่ฉากเหตุการณ์คอนโด

ความจริงครึ่งเดียวที่ฉากเหตุการณ์คอนโด

ประตูห้องชันสูตรเปิดออกก่อนที่สารวัตรนภาจะพร้อม อัยการยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนเสียอีก

มิติความขัดแย้ง: ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของสารวัตรนภา แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้อัยการ

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของสารวัตรนภา

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของอัยการทาบยาวบนพื้น สารวัตรนภาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สถานีตำรวจย่านเก่าอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” อัยการพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักสารวัตรนภาออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างสารวัตรนภากับอัยการกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” อัยการก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนตัดสินแทนเรา”

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบCover-upที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรนภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในห้องชันสูตรยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อัยการขยับเข้ามา

“แล้วความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนล่ะ?” สารวัตรนภาถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรนภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอัยการออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” สารวัตรนภาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในสถานีตำรวจย่านเก่า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน สารวัตรนภาและอัยการยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

สารวัตรนภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อัยการพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” อัยการถามเสียงเบา สารวัตรนภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 14 — ความจริงครึ่งเดียวที่ฉากเหตุการณ์คอนโด ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าสารวัตรนภาจะกล้าเลือกอัยการหรือยังคงหนีจากความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน