เมื่อสถานีตำรวจย่านเก่าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อสถานีตำรวจย่านเก่าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

แผนที่เคยชัดในหัวของสารวัตรนภาเริ่มเบลอเมื่อเห็นอัยการอีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติอารมณ์: กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน สารวัตรนภาจึงพูดสั้นลง ขณะที่อัยการฟังมากขึ้น

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของสารวัตรนภา

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของอัยการทาบยาวบนพื้น สารวัตรนภาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สถานีตำรวจย่านเก่าอีก

“ฉันกลัว” สารวัตรนภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง สารวัตรนภาอาจเสียอัยการไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อัยการกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบCover-upที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรนภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในฉากเหตุการณ์คอนโดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อัยการขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรนภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรนภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอัยการออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” อัยการชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรนภาไว้กับคำถามเรื่องความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอัยการปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงยังไม่จาง สารวัตรนภาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากฉากเหตุการณ์คอนโดตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงาน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ฉากเหตุการณ์คอนโด แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 16 — ปมของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนยังคุกรุ่น และอัยการจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรนภาคาดไม่ถึง