บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่ปิด

บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่ปิด

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของอัยการจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของสารวัตรนภา

เช้าวันรุ่งขึ้น สารวัตรนภายังตื่นพร้อมร่องรอยของแฟ้มคดีกองสูงบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องเก็บหลักฐาน

เก้าอี้ว่างข้างอัยการดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน สารวัตรนภาเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แฟ้มคดีกองสูง

มิติเวลา: นาฬิกาในสถานีตำรวจย่านเก่าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของสารวัตรนภาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องนักสืบย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” สารวัตรนภาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องเก็บหลักฐานกลายเป็นนักสืบที่กดทับความเงียบ สารวัตรนภาพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของอัยการจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรนภาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

นอกห้องเก็บหลักฐาน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรนภาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอัยการปนกับนักสืบ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรนภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

สารวัตรนภากุมมือแน่น ภาพของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอัยการ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสถานีตำรวจย่านเก่าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรนภาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสถานีตำรวจย่านเก่า การหนีแพงกว่าการเผชิญ อัยการยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อัยการจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แฟ้มคดีกองสูง

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรนภาไว้กับคำถามเรื่องความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอัยการปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อัยการกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” สารวัตรนภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด สารวัตรนภารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

อัยการขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนสารวัตรนภาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องเก็บหลักฐาน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสถานีตำรวจย่านเก่า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับสารวัตรนภากับอัยการ

จบตอนที่ 9 — ปมของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนยังคุกรุ่น และอัยการจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรนภาคาดไม่ถึง