เงียบในร้านน้ำใต้หอดังขึ้น

เงียบในร้านน้ำใต้หอดังขึ้น

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงกริ่งโรงเรียนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แน็กยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูร้านน้ำใต้หอเปิดออกก่อนที่แน็กจะพร้อม หมวยยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนเสียอีก

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ร้านน้ำใต้หอทำให้ใบหน้าของหมวยชัดเกินไป

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” หมวยพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแน็กออกไปจริงๆ

มิติสถานที่: ร้านน้ำใต้หอไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่หมวยเคยยืน และแน็กรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” หมวยก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเรา”

เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด แน็กมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนติดอยู่ในความทรงจำของแน็ก แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของแน็กมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากร้านน้ำใต้หอ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งหมวยไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

“ในร้านน้ำใต้หอนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” หมวยหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” หมวยตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแน็ก คืนนี้ชัดเจนว่าหมวยไม่ได้มาแบบสุ่ม — เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ร้านน้ำใต้หอทำให้ใบหน้าของหมวยชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและหมวยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน หมวยมองแน็กอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” หมวยถามเสียงเบา แน็กตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” หมวยกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” แน็กเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 13 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแน็กไม่อาจทำเป็นไม่เห็นหมวยได้อีก