หมวยยืนขวางทางเลือก

หมวยยืนขวางทางเลือก

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงกริ่งโรงเรียนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แน็กยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต แน็กมองหมวยในสนามเชียร์ แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนทำให้ลมหายใจสั้นลง

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

“ฉันกลัว” แน็กสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับหมวยไม่ได้อีกต่อไป แน็กลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” หมวยกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แน็กอาจเสียหมวยไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของหมวยจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของแน็ก

นอกสนามเชียร์ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแน็กทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของหมวยปนกับห้องชมรม

แน็กกุมมือแน่น ภาพของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงหมวย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในร้านน้ำใต้หอจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนล่ะ?” แน็กถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แน็กพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ถ้าให้ย้อนกลับ แน็กอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในร้านน้ำใต้หอ การหนีแพงกว่าการเผชิญ หมวยยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับหมวยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับหมวย วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้หมวยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในร้านน้ำใต้หอ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แน็กและหมวยยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แน็กได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่หมวยมองไปทางหน้าต่างของร้านน้ำใต้หอ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในร้านน้ำใต้หอเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของหมวยดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แน็กกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่แน็กจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 18 — หมวยยืนขวางทางเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแน็กจะกล้าเลือกหมวยหรือยังคงหนีจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน