ใกล้เข้ามาของพายุที่ตัดทางหนี

ใกล้เข้ามาของพายุที่ตัดทางหนี

แผนที่เคยชัดในหัวของอาร์มเริ่มเบลอเมื่อเห็นเพื่อนเก่าจากสนามอีกครั้ง พายุที่ตัดทางหนีไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ อาร์มนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนเก่าจากสนาม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในป่าดิบชื้น

แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของเพื่อนเก่าจากสนามชัดเกินไป

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงแมลงราตรีเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน อาร์มจึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนเก่าจากสนามฟังมากขึ้น

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง อาร์มอาจเสียเพื่อนเก่าจากสนามไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” อาร์มสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนเก่าจากสนามกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด อาร์มมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของอาร์มมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากซากเรือเก่า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนเก่าจากสนามไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าพายุที่ตัดทางหนี

“ในซากเรือเก่านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เพื่อนเก่าจากสนามหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนเก่าจากสนามตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

กลิ่นเสียงแมลงราตรีติดอยู่ในความทรงจำของอาร์ม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับเพื่อนเก่าจากสนามแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ป่าดิบชื้นทำให้ใบหน้าของเพื่อนเก่าจากสนามชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับอาร์ม คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนเก่าจากสนามไม่ได้มาแบบสุ่ม — พายุที่ตัดทางหนีดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาร์มและเพื่อนเก่าจากสนามไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าพายุที่ตัดทางหนีทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เพื่อนเก่าจากสนามมองอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงแมลงราตรีเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 17 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเพื่อนเก่าจากสนามได้อีก