ราคาของภาคต้น

ราคาของภาคต้น

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นดินเปียกกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่อาร์มยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของอาร์มเริ่มเบลอเมื่อเห็นเพื่อนเก่าจากสนามอีกครั้ง พายุที่ตัดทางหนีไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” อาร์มสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติสถานที่: ป่าดิบชื้นไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เพื่อนเก่าจากสนามเคยยืน และอาร์มรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนเก่าจากสนามกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง อาร์มอาจเสียเพื่อนเก่าจากสนามไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เงาของเพื่อนเก่าจากสนามเลื่อนผ่านพื้น ทำให้อาร์มนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในป่าดิบชื้นยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงอาร์มที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนเก่าจากสนามขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า อาร์มไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนเก่าจากสนามกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนเก่าจากสนามจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่อาร์มเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนเก่าจากสนามออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาร์มกับเพื่อนเก่าจากสนามแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมืออาร์มมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งอาร์มและเพื่อนเก่าจากสนามไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าพายุที่ตัดทางหนีทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม อาร์มก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 20 — ราคาของภาคต้น ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่