ความจริงครึ่งเดียวที่ซากเรือเก่า

ความจริงครึ่งเดียวที่ซากเรือเก่า

ประตูซากเรือเก่าเปิดออกก่อนที่ฟ้าจะพร้อม คู่แข่งยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าการทรยศในทีมเสียอีก

มิติเวลา: นาฬิกาในค่ายพักชั่วคราวบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของฟ้าบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องนักล่าย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เงาของคู่แข่งเลื่อนผ่านพื้น ทำให้ฟ้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของคู่แข่งทาบยาวบนพื้น ฟ้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ค่ายพักชั่วคราวอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” คู่แข่งพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักฟ้าออกไปจริงๆ

การทรยศในทีมไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” คู่แข่งก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเรา”

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ฟ้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในซากเรือเก่ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงฟ้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่คู่แข่งขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ความกลัวยังอยู่ แต่ฟ้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักคู่แข่งออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” คู่แข่งชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟ้าและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการทรยศในทีมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ฟ้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด ฟ้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ การทรยศในทีมจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนฟ้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกซากเรือเก่า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในค่ายพักชั่วคราว เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับฟ้ากับคู่แข่ง

กลิ่นไฟฉายกระพริบยังไม่จาง ฟ้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากซากเรือเก่าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การทรยศในทีมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 13 — ความจริงครึ่งเดียวที่ซากเรือเก่า ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่