เงาของคำสาปที่เลือกคนผิดในชีวิตประจำวัน

เงาของคำสาปที่เลือกคนผิดในชีวิตประจำวัน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงมานากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่อาริยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น อาริยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงมานาบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในเมืองลอยฟ้า

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

“อย่ามองฉันแบบนั้น” อาริพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติร่างกาย: มือของอาริสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในวิหารหินโบราณ ระยะห่างกับเจ้าชายเงาเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันไม่ได้หนี” อาริตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในเมืองลอยฟ้ากลายเป็นมิติเงาที่กดทับความเงียบ อาริพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเจ้าชายเงาจับความสั่นได้ทุกครั้ง

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเจ้าชายเงาจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของอาริ

นอกเมืองลอยฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับอาริทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าชายเงาปนกับมิติเงา

อาริกุมมือแน่น ภาพของคำสาปที่เลือกคนผิดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าชายเงา แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในวิหารหินโบราณจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” อาริกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าชายเงาจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ถ้าให้ย้อนกลับ อาริอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในวิหารหินโบราณ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าชายเงายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างอาริกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับอาริ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

อาริยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าชายเงาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งอาริไว้กับคำถามเรื่องคำสาปที่เลือกคนผิดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเจ้าชายเงาปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าชายเงากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” อาริเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด อาริรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

เจ้าชายเงาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนอาริได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองลอยฟ้า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในวิหารหินโบราณ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับอาริกับเจ้าชายเงา

กลิ่นแสงมานายังไม่จาง อาริสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองลอยฟ้าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 10 — ปมของคำสาปที่เลือกคนผิดยังคุกรุ่น และเจ้าชายเงาจะกลับมาในจังหวะที่อาริคาดไม่ถึง