นักสืบเคนฝึกไม่มองผู้ต้องสงสัย

นักสืบเคนฝึกไม่มองผู้ต้องสงสัย

เช้าวันรุ่งขึ้น นักสืบเคนยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงพิมพ์ดีดบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสถานีตำรวจย่านเก่า

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับผู้เกี่ยวข้องเงียบไม่ได้อีกต่อไป นักสืบเคนลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของผู้เกี่ยวข้องเงียบทาบยาวบนพื้น นักสืบเคนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องชันสูตรอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” นักสืบเคนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากผู้เกี่ยวข้องเงียบหนักกว่าคำตำหนิ นักสืบเคนไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” นักสืบเคนพยายามยิ้ม “ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพิมพ์ดีด

นักสืบเคนกุมมือแน่น ภาพของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงผู้เกี่ยวข้องเงียบ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องชันสูตรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสถานีตำรวจย่านเก่า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับนักสืบเคนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของผู้เกี่ยวข้องเงียบปนกับคดีเก่า

“ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้เกี่ยวข้องเงียบหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ นักสืบเคนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องชันสูตร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ผู้เกี่ยวข้องเงียบยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ผู้เกี่ยวข้องเงียบตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนักสืบเคนและผู้เกี่ยวข้องเงียบไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนักสืบเคนกับผู้เกี่ยวข้องเงียบแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้เกี่ยวข้องเงียบดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพิมพ์ดีด

ก่อนจากกัน ผู้เกี่ยวข้องเงียบมองนักสืบเคนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 6 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่านักสืบเคนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้เกี่ยวข้องเงียบได้อีก