ใต้กลิ่นยาในโรงพยาบาลชั้นนอก

ใต้กลิ่นยาในโรงพยาบาลชั้นนอก

ในโรงพยาบาลชั้นนอก ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กานต์เดินผ่านจุดที่ทนายเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ กานต์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ทนาย ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในศาลแพ่ง

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา ทนายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ศาลแพ่งทำให้ใบหน้าของทนายชัดเกินไป

มิติสถานที่: ศาลแพ่งไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ทนายเคยยืน และกานต์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

คำชมเล็กน้อยจากทนายหนักกว่าคำตำหนิ กานต์ไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กานต์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” กานต์พยายามยิ้ม “ในโรงพยาบาลชั้นนอกนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด กานต์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของกานต์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากโรงพยาบาลชั้นนอก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งทนายไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับในครอบครัว

“ถ้าฉันขอเวลา…” ทนายกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ทนายจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นฝนตกนอกระเบียงติดอยู่ในความทรงจำของกานต์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกานต์กับทนายแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา ทนายยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ศาลแพ่งทำให้ใบหน้าของทนายชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับกานต์ คืนนี้ชัดเจนว่าทนายไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับในครอบครัวดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกานต์และทนายไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในครอบครัวทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม กานต์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนตกนอกระเบียง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ศาลแพ่ง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ กานต์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ทนายมองไปทางหน้าต่างของโรงพยาบาลชั้นนอก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในโรงพยาบาลชั้นนอกเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของทนายดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา กานต์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 10 — ใต้กลิ่นยาในโรงพยาบาลชั้นนอก ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่