เงียบในโรงพยาบาลชั้นนอกดังขึ้น

เงียบในโรงพยาบาลชั้นนอกดังขึ้น

ข่าวของหนี้ที่ยังไม่หมดเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เอิ้นนั่งนิ่งในโรงพยาบาลชั้นนอก มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่แม่ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นยาเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เอิ้นจึงพูดสั้นลง ขณะที่แม่ฟังมากขึ้น

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่แม่ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแม่ทาบยาวบนพื้น เอิ้นจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่โรงพยาบาลชั้นนอกอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” แม่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเอิ้นออกไปจริงๆ

หนี้ที่ยังไม่หมดไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” แม่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้หนี้ที่ยังไม่หมดตัดสินแทนเรา”

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

เอิ้นกุมมือแน่น ภาพของหนี้ที่ยังไม่หมดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแม่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงพยาบาลชั้นนอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกห้องประชุมครอบครัว โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเอิ้นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแม่ปนกับแม่

“ถ้าฉันขอเวลา…” แม่กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ เอิ้นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงพยาบาลชั้นนอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ แม่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” แม่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเอิ้นและแม่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหนี้ที่ยังไม่หมดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับแม่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เอิ้นก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เอิ้นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องแม่โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เอิ้นเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” แม่พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” แม่ถามเสียงเบา เอิ้นตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” แม่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หนี้ที่ยังไม่หมดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เอิ้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เอิ้นรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ หนี้ที่ยังไม่หมดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 13 — เงียบในโรงพยาบาลชั้นนอกดังขึ้น ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่