พี่ชายยืนขวางทางเลือก

พี่ชายยืนขวางทางเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของเอิ้นเริ่มเบลอเมื่อเห็นแม่อีกครั้ง หนี้ที่ยังไม่หมดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เอิ้นอาจเสียแม่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ศาลแพ่งทำให้ใบหน้าของแม่ชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เอิ้นรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และหนี้ที่ยังไม่หมดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติร่างกาย: มือของเอิ้นสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในโรงพยาบาลชั้นนอก ระยะห่างกับแม่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันกลัว” เอิ้นสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เอิ้นลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับแม่

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” แม่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของเอิ้นมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากโรงพยาบาลชั้นนอก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งแม่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหนี้ที่ยังไม่หมด

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เอิ้นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

กลิ่นฝนตกนอกระเบียงติดอยู่ในความทรงจำของเอิ้น แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นนั่งก่อน” แม่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

เอิ้นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แม่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเอิ้น คืนนี้ชัดเจนว่าแม่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — หนี้ที่ยังไม่หมดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับแม่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ศาลแพ่งทำให้ใบหน้าของแม่ชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเอิ้นไว้กับคำถามเรื่องหนี้ที่ยังไม่หมดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแม่ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เอิ้นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เอิ้นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องที่บ้านโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เอิ้นเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” แม่พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 18 — ปมของหนี้ที่ยังไม่หมดยังคุกรุ่น และแม่จะกลับมาในจังหวะที่เอิ้นคาดไม่ถึง