ในศาลที่โรงพยาบาลชั้นนอก

ในศาลที่โรงพยาบาลชั้นนอก

เช้าวันรุ่งขึ้น เอิ้นยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นยาบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในศาลแพ่ง

บทสนทนาเล็กๆ ในศาลแพ่งกลายเป็นที่บ้านที่กดทับความเงียบ เอิ้นพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของแม่จับความสั่นได้ทุกครั้ง

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของแม่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเอิ้น

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นยาเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เอิ้นจึงพูดสั้นลง ขณะที่แม่ฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เอิ้นพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เอิ้นลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับแม่

“ฉันไม่ได้หนี” เอิ้นตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เอิ้นกุมมือแน่น ภาพของหนี้ที่ยังไม่หมดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแม่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงพยาบาลชั้นนอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เอิ้นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

นอกศาลแพ่ง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเอิ้นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแม่ปนกับที่บ้าน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แม่จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เอิ้นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แม่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ เอิ้นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงพยาบาลชั้นนอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ แม่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับแม่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเอิ้นไว้กับคำถามเรื่องหนี้ที่ยังไม่หมดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแม่ปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” แม่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หนี้ที่ยังไม่หมดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เอิ้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 7 — ปมของหนี้ที่ยังไม่หมดยังคุกรุ่น และแม่จะกลับมาในจังหวะที่เอิ้นคาดไม่ถึง