เจ้าของบ้านเก่าในมุมที่มายด์ไม่รู้จัก

เจ้าของบ้านเก่าในมุมที่มายด์ไม่รู้จัก

อากาศที่อุโมงค์รถไฟร้างเย็นกว่าที่มายด์จำได้ กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เพื่อนสมัยเด็กจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

มิติสถานที่: โรงแรมเก่าสามชั้นไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เพื่อนสมัยเด็กเคยยืน และมายด์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนสมัยเด็กจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมายด์

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเพื่อนสมัยเด็กทาบยาวบนพื้น มายด์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่อุโมงค์รถไฟร้างอีก

“มายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนสมัยเด็กถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

เพื่อนสมัยเด็กไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้มายด์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงไฟฉายสั่น

“ฉันไม่ได้หนี” มายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มายด์กุมมือแน่น ภาพของชื่อที่ถูกลบวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยเด็ก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกโรงแรมเก่าสามชั้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยเด็กปนกับชั้นใต้ดิน

“แล้วชื่อที่ถูกลบล่ะ?” มายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยเด็กยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนสมัยเด็กตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยเด็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

ในอุโมงค์รถไฟร้าง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มายด์และเพื่อนสมัยเด็กยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กมองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 1 — เจ้าของบ้านเก่าในมุมที่มายด์ไม่รู้จัก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามายด์จะกล้าเลือกเพื่อนสมัยเด็กหรือยังคงหนีจากชื่อที่ถูกลบ