แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต มายด์มองเพื่อนสมัยเด็กในบ้านร้างชานเมือง แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดทำให้ลมหายใจสั้นลง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนสมัยเด็ก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในบ้านร้างชานเมือง

หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มายด์จึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กฟังมากขึ้น

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มายด์อาจเสียเพื่อนสมัยเด็กไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” มายด์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนสมัยเด็กกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนสมัยเด็กจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมายด์

มายด์กุมมือแน่น ภาพของชื่อที่ถูกลบวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยเด็ก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วชื่อที่ถูกลบล่ะ?” มายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มายด์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกบ้านร้างชานเมือง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยเด็กปนกับไม่มีใครอยู่

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยเด็กยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยเด็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในอุโมงค์รถไฟร้าง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มายด์และเพื่อนสมัยเด็กยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กมองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในอุโมงค์รถไฟร้างเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยเด็กดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา มายด์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 16 — แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามายด์จะกล้าเลือกเพื่อนสมัยเด็กหรือยังคงหนีจากชื่อที่ถูกลบ