เงาของชื่อที่ถูกลบในชีวิตประจำวัน

เงาของชื่อที่ถูกลบในชีวิตประจำวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น มายด์ยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในบ้านร้างชานเมือง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนสมัยเด็ก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในบ้านร้างชานเมือง

หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเพื่อนสมัยเด็กไม่ได้อีกต่อไป มายด์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

คำชมเล็กน้อยจากเพื่อนสมัยเด็กหนักกว่าคำตำหนิ มายด์ไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” มายด์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” มายด์พยายามยิ้ม “ในอุโมงค์รถไฟร้างนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เพื่อนสมัยเด็กยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มายด์กุมมือแน่น ภาพของชื่อที่ถูกลบวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยเด็ก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนสมัยเด็กกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนสมัยเด็กจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกบ้านร้างชานเมือง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยเด็กปนกับไม่มีใครอยู่

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยเด็กยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมายด์และเพื่อนสมัยเด็กไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าชื่อที่ถูกลบทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม มายด์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก มายด์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องไม่มีใครอยู่โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

มายด์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนสมัยเด็กพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 8 — เงาของชื่อที่ถูกลบในชีวิตประจำวัน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่