มายด์ในแสงสุดท้าย

มายด์ในแสงสุดท้าย

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น แบงค์เห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของตั้น พร้อมกันในครั้งเดียว

มิติความขัดแย้ง: ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของแบงค์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ตั้น

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ตั้นยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของตั้นทาบยาวบนพื้น แบงค์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักมหาวิทยาลัยอีก

“งั้นอย่าหนี” ตั้นยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ตั้นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แบงค์กุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงตั้น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักมหาวิทยาลัยจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแบงค์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของตั้นปนกับหัวใจที่เหลือ

“ถ้าฉันขอเวลา…” ตั้นกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ แบงค์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักมหาวิทยาลัย การหนีแพงกว่าการเผชิญ ตั้นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ในหอพักมหาวิทยาลัย คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง แบงค์เลือกยื่นมือไปหาตั้น แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังไม่จบ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แบงค์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แบงค์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องหัวใจที่เหลือโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

แบงค์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ตั้นพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ตั้นถามเสียงเบา แบงค์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ตั้นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” แบงค์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที แบงค์มองตั้นแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้หัวใจที่เหลือเหมือนเคย

จบตอนที่ 13 — มายด์ในแสงสุดท้าย ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่