มายด์กับคำถามเงียบ

มายด์กับคำถามเงียบ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงแอร์กับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แบงค์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูหอพักมหาวิทยาลัยเปิดออกก่อนที่แบงค์จะพร้อม ตั้นยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าระยะห่างที่เลือกเองเสียอีก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ตั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแบงค์ออกไปจริงๆ

มิติสถานที่: หอพักมหาวิทยาลัยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ตั้นเคยยืน และแบงค์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ตั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างแบงค์กับตั้นกว้างขึ้นทีละนิ้ว

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแบงค์

คนรอบข้างในหอพักมหาวิทยาลัยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแบงค์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แบงค์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แบงค์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” ตั้นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ความกลัวยังอยู่ แต่แบงค์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แบงค์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแบงค์ไว้กับคำถามเรื่องระยะห่างที่เลือกเองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง แบงค์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัยตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่หอพักมหาวิทยาลัย แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แบงค์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในหอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของตั้นดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แบงค์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 7 — ปมของระยะห่างที่เลือกเองยังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่แบงค์คาดไม่ถึง