ความจริงครึ่งเดียวที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

ความจริงครึ่งเดียวที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

ประตูห้องซ้อมดนตรีเปิดออกก่อนที่แบงค์จะพร้อม ตั้นยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าระยะห่างที่เลือกเองเสียอีก

มิติสถานที่: ห้องซ้อมดนตรีไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ตั้นเคยยืน และแบงค์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แบงค์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และระยะห่างที่เลือกเองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของตั้นทาบยาวบนพื้น แบงค์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักมหาวิทยาลัยอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ตั้นพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแบงค์ออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างแบงค์กับตั้นกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ตั้นก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของแบงค์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งตั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง

กลิ่นฝนกระทบกระจกติดอยู่ในความทรงจำของแบงค์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” แบงค์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแบงค์ คืนนี้ชัดเจนว่าตั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ตั้นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

แบงค์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในหอพักมหาวิทยาลัย แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แบงค์และตั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ตั้นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแบงค์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องซ้อมดนตรี ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักมหาวิทยาลัย เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแบงค์กับตั้น

จบตอนที่ 9 — ความจริงครึ่งเดียวที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแบงค์จะกล้าเลือกตั้นหรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง