บทใหม่ของภูผา

บทใหม่ของภูผา

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินเปียก ภูผายังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากคู่แข่ง คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

สายตาแรกชนกันในเมืองท่าฝนตก ทำให้ภูผารู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของคู่แข่งเลื่อนผ่านพื้น ทำให้ภูผานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติร่างกาย: มือของภูผาสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในค่ายพักชั่วคราว ระยะห่างกับคู่แข่งเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ภูผา… ทำไมถึงเงียบ?” คู่แข่งถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับไฟฉายกระพริบ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ภูผาลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ภูผาพยายามยิ้ม “ในค่ายพักชั่วคราวนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ภูผาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

คนรอบข้างในเมืองท่าฝนตกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงภูผาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่คู่แข่งขยับเข้ามา

“งั้นนั่งก่อน” คู่แข่งชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งภูผาและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่ภูผาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักคู่แข่งออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นกลิ่นดินเปียกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ภูผาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด ภูผารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ แผนที่ที่ขาดมุมจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนภูผาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองท่าฝนตก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในค่ายพักชั่วคราว เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับภูผากับคู่แข่ง

กลิ่นไฟฉายกระพริบยังไม่จาง ภูผาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองท่าฝนตกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 4 — บทใหม่ของภูผา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่